Transgender op het werk, hoe is dat?
(Financieel Dagblad)

FD foto 7 jan 1080x750

Transgender op het werk, hoe is dat?

Als je, na een jarenlange strijd, van geslacht verandert, heeft dat uiteraard veel consequenties. Hoe ga je er op je werk mee om?

‘Ook bij overleggen met externen verscheen ik met opgemaakte ogen en gelakte nagels. Mijn leidinggevende heeft mij nooit ofte nimmer veroordeeld.’

Drie transgenders vertellen openhartig waaronder Cheyenne Smaal.

News Item Facts

Placed by: Het Financiële Dagblad

Author (news)item: Ymke van Zwoll

Link to original (news)item: FD.nl Persoonlijk

Language News Item: Dutch

Highlight uit het artikel

‘Als ik mijn dag niet heb, zeg ik dat ik ongesteld ben. Moet je ze zien kijken.’

‘Juist omdat ik gepokt en gemazeld ben, word ik in mijn werk ingezet om onzichtbare team­dynamieken zichtbaar te maken. Mijn kracht is mensen die vastzitten en denken geen keuze te hebben in beweging te krijgen. Er komen hobbels, soms zelfs bergen, op je pad waar je niet op zit te wachten. Het is hoe je ermee omgaat. Als je deze obstakels ziet als lessen, als je beseft dat er altijd een keuze is, verandert je perspectief. Ik kan het weten.’

‘De eerste helft van mijn leven was een hel. Ik ben geboren in Suriname als eerste zoon. We waren een arm boerengezin en er was veel huiselijk geweld. Nadat mijn vader mijn moeder had geprobeerd te vermoorden, ging ik naar verschillende internaten, waar ik werd misbruikt en verwaarloosd. Ik zat onder de luizen en was vel over been doordat wormen me opvraten. Dat is al genoeg ellende voor een kind, zul je denken, maar ik worstelde ook met mijn “identiteitsding”. Vanaf mijn vierde wist ik dat er iets niet klopte, doordat ik graag make-up droeg en liever kookte dan dat ik ging jagen of vissen. Mensen dachten dat ik homo was. Volgens hen moest ik, om te genezen, tot God bidden. En dat deed ik. Maanden achtereen. Maar beter werd ik niet. God houdt niet van mij, dacht ik.’

‘Zij deed mij inzien dat ik misschien anders was, maar niet ziek of gek’

‘Pas op mijn 18de – we woonden intussen in Nederland – kwam ik erachter dat er een naam was voor wat ik voelde. Maar ik kon nog steeds geen kant op met die gevoelens. Twee jaar later schreef ik afscheidsbriefjes aan mijn dierbaren. Voor mij hoefde het niet meer. Mijn zelfmoordpoging mislukte. Godzijdank. Want diezelfde dag keek ik naar een uitzending van Oprah Winfrey over transgenders. Zij deed mij inzien dat ik misschien anders was, maar niet ziek of gek. Zo gebeurde het dat ik op dezelfde dag dat ik dood wilde, bewust voor het leven koos. Al ging dat niet zonder slag of stoot. Ja, ik maakte promotie van typegeit naar teamleider, en ja, ik stond ’s morgens met een glimlach op, maar het duurde nog jaren voor ik was waar ik nu ben. Daarvoor moest ik eerst inzien dat ik pas de heldin van mijn eigen verhaal kon worden als ik niet meer zou handelen vanuit slachtofferschap.’

‘Het was een eenzame reis. Mensen vinden van alles van je. Toch heb ik er nooit een geheim van gemaakt. Ik durf me kwetsbaar op te stellen en mensen mogen me alles vragen, mits het respectvol is. Dus vertelde ik bij sollicitatiegesprekken altijd hoe de vork bij mij in de steel zit. In alle gevallen werd ik met een smoes afgewimpeld. Behalve bij Waternet. Het was wel pijnlijk te ontdekken dat degene die mij had aangenomen, ging rondvertellen dat er een transvrouw was komen werken. Mijn collega’s wisten alleen niet wie dat was, dus werd iedere vrouw met grote handen of een hoekige kaaklijn verdacht. Niemand had in de gaten dat het om mij ging. Tot ik mijn collega’s uit hun lijden verloste. Een beetje humor en zelfspot kunnen trouwens geen kwaad. Dus roep ik dat ik ongesteld ben als ik mijn dag niet heb. Moet je ze verbaasd zien kijken.’

Lees hier het volledige artikel: www.fd.nl/fd-persoonlijk/1360090/voortaan-ga-ik-op-kantoor-naar-het-vrouwentoilet

of download het artikel met onderstaande button

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *